Ali Sami Alkış: Hoşgeldin eski dost

Ali Sami Alkış: Hoşgeldin eski dost
Süper Lig’e yükselen bir takım için; bu başarıyı getiren son maçın teknik olarak nasıl geçtiği, pek önemli değildir. Sonuç alınmışsa, gerisi teferruattır.

Süper Lig’e yükselen bir takım için; bu başarıyı getiren son maçın teknik olarak nasıl geçtiği, pek önemli değildir. Sonuç alınmışsa, gerisi teferruattır.

Final niteliği taşıyan maçın akışına baktığımızda; Türk futbolunun pısırık yüzü ortaya çıktı. Konyaspor, beraberliğin kendisine yaraması yüzünden; daha maçın başlama düdüğüyle birlikte, “Çanakkale Geçilmez” destanını yazmaya başladı.

Altay gol atmak için yırtınıyor, Konya rakibinin baskısı altında zor anlar yaşıyordu. Topu alıp ileriye taşısalar; orada hiçbir şey yapmasalar ya da yapamasalar bile, en azından kendi savunmaları bir an dinlenme fırsatı bulacaktı... Hayır, yerinden kıpırdamadılar.

Neredeyse her dakika başına düşen Altay atakları sonunda Molina ile golü de getirdi.

***

Altay da golünü attıktan sonra kendini biraz geri çekti. Ama; rakibinin daha önce ilkel şekilde uyguladığı “Katı ve Kapalı Savunma” anlayışına geçmedi. Pozisyon aradı, yokladı, buldu... Böyle olunca, savunması panik futboluna dönüşecek art arda baskı yemedi.

Devreyi; Konya’ya açık bir üstünlük fırsatı getirmeden, kazasız bitirdiler.

***

Konya vasat oynadığı bir dönemde; müthiş bir rakip savunma hatasının katkısıyla, beraberlik golünü yakaladı. Maçın bundan sonrası, tam bir heyecan fırtınası içinde geçti. Oyun gerildi. Mücadele, gerçek bir finalin görüntüsüne kavuştu.

Günün özeti şudur... Daha iyi oynayan Altay’dı, Süper Lig’e gelen Konya...

Hoşgeldin eski dost...