SONSUZA KADAR BENİMLE

    Benim için normal bir gündü.Hiçbir değişiklik yok.Akşama doğru binamızın önüne eşyalarla dolu bir kamyon geldi.Anlaşılan en üst kattaki boş daireyi birileri satın almıştı.Kamyonun arkasından küçük ama güzel bir araba geldi.Kapı açıldı.İlk önce bir adam,daha sonra bir kadın çıktı arabadan.Arka kapı açıldığında ise hayatım boyunca hissetmediğim şeyler hissettim.Düşünceleri kafamdan atmaya çalıştım ama başaramadım.O daha önce gördüğüm hiçkimseye benzemiyordu.Birden bana doğru döndü.Sanki gözlerimin içine bakıyordu.Çevremdeki hiçbişeyi göremiyordum.Sadece o ve gözleri...Mavi gözleri tıpkı bir deniz gibiydi.bende o denizin sonsuzluğunda kayboluyor gibiydim.Daha sonra başını çevirdi ve binaya doğru yürüdü.Başım dönüyordu.Eve gitmeye karar verdim.O akşam nasıl yemek yediğimi evde ne yaptığımı hatırlamıyorum.Akşam annem yeni komşulara yardım için gideceğimizi söyledi.Gidip gitmemek konusunda kararsızdım.Gidip onu görmek beni mutlu edecek fakat biri fark ederse rezil olacaktım ama gitmeye karar verdim.

    Bir üst kata çıktık.Babam kapıyı çaldı.Kapıyı o açtı.Yine aynı duygular bana hakim olmaya başlamıştı.Aileler tanışmaya başladı.Birden:''Bende Can'' dedi.İsim kafamın içinde yankılanıyordu.Can Can Can...Sesiyle kendime geldim.Adımı soruyordu.Biraz titrek bir sesle:'Melis' dedim.Yine gözlerinin içinde kayboluyordum.O sırada annesi istesek Can'ın odasına gidebileceğimizi geri kalan işleri kendileri halledebileceklerini söyledi.Odasına doğru yürümeye başladık.Odasıda gözleri gibi masmaviydi.
-Nasıl buldun odamı? diye sordu.
-Mükemmel,aynı gözlerin gibi... Olamaz pot kırmıştım.Kıkırdadı,bende kızararak ona eşlik ettim.Daha sonra konuşmaya başladık.Arkadaşlardan,ailelerden,doğum günlerimizden söz ettik.Yaz tatiline iki ay vardı.Tatilde İzmir'e gideceklermiş.Onu bir ay boyunca göremeyecektim.Ama daha iki ay vardı.Konuşurkenzamanın nasıl geçtiğini fark etmemişiz.Annem beni çağırıyordu artık eve gidecektik.Kapıdan çıkarken o harika sesiyle:''İyi geceler.'' dedi.Sesi fısıltı gibi çıkmıştı.Bende ona iyi geceler dedim.Onu duymama biraz şaşırmış olarak gülümsedi bende ona gülümsedim.Yatağıma yattığımda yüzü gözlerim önüne geldi öylece uyuyakalmışım.

    Bu iki ay her akşam okuldan sonra,bazen onların evinde bazende bizim evde buluşuyorduk.Herşey harikaydı.Tatile gitmeden bir gün önce yine bizim evdeydik.Bir hafta sonra onun doğum günüydü.Birden elimi tuttu.Kalbim hiç olmayacak kadar hızlı çarpıyordu.Annesinin sesiyle elimi bıraktı ve gittiler.O akşam ona tatilden dönüşünde vermek için duygularımı anlatan bir mektup yazdım.Sabah kalktığımda çoktan gitmişlerdi.Bundan bir hafta sonra onun doğum gününün olduğu gün onu aradım.Doğum gününü kutladım bana teşekkür etti.Biraz konutuk ve telefonu kapattık.Akşam haberleri izlerken bir gencin boğulduğunu söylediler.Üzüldüm.Kim bilir ailesi,arkadaşları ne kadar üzülmüştür diye düşündüm.Spiker çocuğun adını söylediğinde ilk başta kavrayamadım.Can Kaya...
Hayırrrrr!!! diye bir çığlık attım.Annem ve babam hemen yanıma geldiler habere baktıklarında annem ağlamaya başladı babamın ise gözleri dolmuştu.Sanki herşeyi dışardan izliyodum.Bir film gibi sanki ölen Can değildi bir film karakteriydi...
    Odama koşup kapıyı kilitledim.Hıçkırarak ağlıyordum.Olamaz o ölmüş olamaz.Doğum gününde ölmüş olamaz.O hiçbir zaman duygularımı bilemeyecekti.Hiçbir zaman onu göremeyecektim.O mavi gözlerine bakamayacaktım.O tatlı sesini duyamayacaktım.Yaşamıyor gibiydim.Hala ağlıyordum.Bazen bağırarak ağlıyordum.Annem ve babam yanıma gelmiyorlardı.Gelemiyorlardı.Üzüntümü artırmak istemiyorlardı.O hep benimle var olacak sonsuza kadar diye düşünüyordum.Sanki ellerimin arasından kayıp, gözleri gibi o uçsuz bucaksız denize düşüyordu...
   
irem_gs
23.06.2009
salı

Hoş bir yazı olmuş teşekkürler